Ivo Steffens zoektocht begon eigenlijk al twee jaar voordat hij NS verliet. In Basel zat hij tegenover Dimitri de Vreeze, topman van dsm-firmenichen voorzitter van het bestuur van Young Captain Nederland. “Ik werkte toen vier jaar bij NS en merkte dat ik begon na te denken over mijn volgende zei: kijk niet alleen naar je volgende baan. Denk eens na over de berg achter de berg. Waar wil je uiteindelijk uitkomen?” Die vraag bleef hangen.
“Hij dwong me om niet alleen naar mijn volgende baan te kijken, maar naar waar ik uiteindelijk energie van krijg en waar ik echt impact wil maken.” Langzaam begon het besefte groeien dat hij misschien eerst uit die rijdende trein moest stappen om die vraag goed te kunnen beantwoorden. “Ik merkte dat ik bij NS langzaam eenrichting op ging die niet helemaal bij mijn ‘berg achter de berg’ paste. Ik wilde doorgroeien naar de eindverantwoordelijkheid en ik wilde dat doen in de private sector. Met meer klant en minder Den Haag.”
Rust nodig
Begin 2025 trok hij bij NS de deur dicht, zonder nieuwe job in het verschiet. “Ik dacht eerst: misschien ga ik al voor mijnvertrek rondkijken naar een volgende functie. Maar ik merkte al snel dat ik daar helemaal geen ‘headspace’ voor had. Ik realiseerde me dat je een echtgoede volgende stap niet maakt terwijl je in je hoofd nog midden in een baanzit. Daar had ik rust voor nodig.”
Uiteindelijk formuleerde Ivo drie doelen voorzijn tussenjaar. “Fysiek fit, mentaal fit en inspiratie fit worden.” Vanaf dat moment pakte hij zijn zoektocht serieus aan. Later zou Dries van der Vossen (Young Captain bestuurslid) tijdens een ontmoeting opmerken dat Ivo dat wel heel fanatiek deed. “Dries zei lachend tegen mij: ik heb nog nooit iemand zo hard zienwerken die niet werkt.”
Het kantoor in het tuinhuis
De eerste dagen van zijn avontuur ‘thuis’ leverde meteen een aanvaring met zijn vrouw op: “Zij werkt veel thuis en zei na drie dagen: vriend, dit gaat zo niet werken.” Dus maakte hij een kantoor in het tuinhuis van zijn moeder. Een kantoor waar hij, om structuur te houden in zijn leven, elke dag naar toe ging. “Ik bracht ’s ochtends de kinderen naar school en daarna ging ik naar het tuinhuis.” Zijn dagen kregen een vast ritme: sporten, wandelen, studeren, gesprekken voeren. “Ik ging veelde natuur in. Dat gaf rust. En tegelijkertijd voelde ik een enorme nieuwsgierigheid en de vrijheid om die nieuwsgierigheid ongeremd te volgen.”
Een kind in een snoepwinkel
Die nieuwsgierigheid leidde tot allerlei nieuwe ervaringen. “Ik voelde me een beetje als een kind ineen snoepwinkel.” Hij volgde online cursussen, bijvoorbeeld een accounting-opleiding van Berkeley. Ook verdiepte hij zich intensief in AI. “Ik heb meerdere AI-cursussen gedaan. Gewoon omdat ik wilde begrijpen wat er gebeurt.” Niet alles maakte hij af. “En dat was ook niet het doel. Het ging om de nieuwsgierigheid.”
Een belangrijk deel van zijn zoektocht speelde zich af aan tafels in cafés, kantoren en huiskamers. “Ik heb uiteindelijk zo’n 150 kopjes koffie gedronken met mensen uit mijnnetwerk”, zegt Steffens. “Mijn doel was nooit: help me aan een nieuwe baan. Ik wilde leuke gesprekken voeren die me zouden helpen scherper te krijgen waar ik energie van krijg en waar mijn kracht ligt. ”Veel van die gesprekken voerde hij met mensen uit het Young Captain Alumni-netwerk. “Ik kon sparren met mensen die begrijpen waar je staat in je carrière. Mensen die zelf ook grote keuzes hebben gemaakt.”
Stofzuigerverkoper
Het Young Captainnetwerk bleek uiterst waardevol. “In het begin aarzelde ik even voordat ik mijn eerste gesprekken aanknoopte. Ik voelde mij eerst een stofzuigerverkoper die met zijn verhaal kwam leuren. Ik merkte snel dat echt iedereen bij Young Captain, de alumni én het bestuur, open stond voor mijn verhaal. En dat iedereen ook actief wilde helpen. Als je zelf echt nieuwsgierig bent, dan krijg je geenstandaardadviezen, maar echte reflectie. Dat gaf vertrouwen. Ik kreeg zeer positieve support.”
De zoektocht van Ivo ging nog dieper. Hij leerde mediteren. “Ik had daar altijd wel interesse in, maar nooit echt de tijd genomen om het serieus te proberen”, zegt hij. Tijdens een retraite in Thailand leerde hij hoe je je aandacht kunt trainen en hoe je met rust en focus naar je eigen gedachten kijkt. Dat ging niet altijd vanzelf. “Ik zat een keer vier uur achter elkaar in meditatiehouding in de Wat Mahat Hat in Bangkok tempel, tussen monniken. Dan merk je ineens hoe onrustig je hoofd eigenlijk kan zijn. Het mooie van meditatie is dat je leert om niet meteen te reageren op alles wat er langskomt. Dat helpt ook in leiderschap en het helptme als ik een keer moeilijker kan slapen.”
Gorilla’s in Oeganda
Opnieuw een moment vanonverwachte reflectie. Steffens reisde naar Oeganda om berggorilla’s te zien.“Wat me vooral trof was de rust van die dieren. Ze zijn enorm krachtig, en tegelijkongelooflijk kalm. Het leiderschap van de silverback was niet door geschreeuw, maar door rust en duidelijke bewegingen. En in die rust had iedereen zijn pleken rol.” De tocht door het regenwoud die in stilte werd afgelegd was intens.Steile hellingen, dicht bos, lange wandelingen. Die ervaring bleef hangen. “Nade drukte van een topbaan was hier alleen de natuur en de tijd om na tedenken.” Dat hielp hem dingen in perspectief te zien. “Je realiseert je hoezeldzaam het eigenlijk is om echt stil te staan bij wat je doet en waarom.”
De volgende bestemming
Toen benaderde Vermaat Group Ivo Steffens. “Het was als het ware een moment van herkenning. Een flits”, vertelt Steffens. “Ik voelde: dit klopt.” Dat had niet alleen te maken met de rol zelf, maar ook met zijn eigen achtergrond. Tijdens zijn jeugd en studiewerkte Steffens namelijk jarenlang in de horeca. De wereld van gastvrijheid, eten, beleving en directe interactie met klanten was hem dus allerminst vreemd. “Ik realiseerde me ineens dat hier heel veel dingen samenkwamen waar ik energie van krijg: ondernemerschap en gastvrijheid, B2B en B2C. People business en ook een grote digitaliseringsbehoefte. Maar ook twee bedrijven integreren en leiden naar een groot bedrijf met tienduizend collega’s. Het voelde alsof een cirkelrond werd.”
De rol van het netwerk
Als hij terugkijkt op zijn ‘tussenjaar’, ziet Steffens één duidelijke rode draad. “Het Young Captain netwerk heeft echt een bijzondere rol gespeeld.” Niet omdat iemand hem direct aan een baan hielp. Maar omdat het netwerk hem hielp scherper te denken. “Ik kon met mensen praten die begrijpen waar je staat. Die ook nadenken over leiderschap, impact en keuzes.”
En inmiddels begint het netwerk ook Ivo Steffens te vinden, in omgekeerde richting. “Mooi om teervaren: mensen uit datzelfde netwerk bellen mij nu ook voor advies over hun volgende stap. Nog niet zo langgeleden zat ik zelf aan de andere kant van de tafel, met dezelfde vragen.”
“Achteraf gezien was die hele periode een soort onboarding van tien maanden voor een baan waarvan ik toen nog niet wist dat die bestond. Ik was mezelf onbewust aan het voorbereiden op iets waarvan ik nog niet wist dat het zou komen.” Zijn advies: “Soms moet je even uit de rijdende trein stappen om te zien waar het spoor eigenlijk heenloopt.” En misschien nog wel belangrijker: “Denk niet alleen na over je volgende baan. Denk na over de berg achter de berg. En heb vooral het vertrouwen dat als je je eigen pad loopt, je uit komt waar je moet zijn.”
